Academische arrogantie

Laatst ontving ik eindelijk nog eens nieuws van de meest controversiële prof aan de faculteit Letteren, tevens mijn promotor geweest. Het eerste gegeven heeft ons behoorlijk wat amusement opgeleverd indertijd, het laatste heel wat minder. Psychisch gestoorden zijn grappig, zolang ze hun gebrek aan evenwicht maar niet botvieren op jou natuurlijk. Een thesis schrijven bleek niet enkel op intellectueel gebied interessant, er werd me ook duidelijk welke mensen ik voor de rest van mijn dagen moet mijden. Koen Fillet kreeg Geert van Van Istendael op bezoek in zijn Radio 1-programma "De grootste Belg". De schrijver kreeg de kans zijn persoonlijke favoriet aan het lijstje toe te voegen en zijn keuze viel op Michel de Ghelderode. Van Istendael heeft duidelijk aan de K.U.Leuven gestudeerd, want desbetreffende universiteit schijnt ruimschoots bijgedragen te hebben tot de canonisatie van deze Franstalige Vlaamse dramaturg. Het ongeluk wilde echter dat de incarnatie van het intellect op gebied van Franse literatuur, mijn ex-promotor, zich die ochtend gewaardigd had de radio - hoewel dat medium uiteraard ver onder zijn stand is - in te schakelen. Gezien de man alwetend is, eigende hij zich het recht toe Van Istendaels keuze nietig te verklaren per e-mail aan het adres van Koen Fillet. De Ghelderode was volgens mijn teerbeminde gewezen promotor namelijk een collaborateur, wat ervoor zorgde dat hij bezwaarlijk nog de eer van "Beste Belg" kon opstrijken. Fillet was jammer genoeg te druk met zijn eigen gelul bezig op dat moment en had het nochtans gigantische ego van De Academicus niet onmiddellijk opgemerkt in zijn mailbox. Het negeren van zo'n autoriteit kon dan ook niet ongestraft blijven. Koen Fillet werd vereerd met een tweede mailtje van onze professor Franse literatuur. Gezien zijn opslaglimiet net bereikt was door de dubbele aanwezigheid van het omvangrijke ego in zijn inbox, merkte Fillet, ondanks zijn nog steeds onophoudelijke inhoudsloze praat, deze keer wel dat er stront aan de Ghelderodes knikker zat. Nadat hij uit de doeken gedaan had vanwaar die stront kwam, kregen we de inhoud van het tweede mailtje te horen. "Professor doctor K.G. van de K.U.Leuven stelt zich in een tweede mail de vraag of het soms door de VRT verboden wordt iets over de collaboratie van de Ghelderode te vertellen op de ether." "Dat treft", vervolgde onze radiomaker, "Tony Mary stuurt me net dat ik dergelijke informatie zeker niet mag vermelden". In heel Leuven klonk luid gevloek van K.G. Hoe was het mogelijk dat iemand met slechts 50% van het IQ waar hij zelf over beschikte hem niet au sérieux nam! Gelukkig is er nog de universiteit om alle sociaal gestoorden een levensdoel te schenken.

Kevin is cool!

Doe de test! Bent u een Kevin of niet? Schaam u vooral niet voor het resultaat!

Dat viel nogal tegen...

Het was zo rustig in Leuven dat ik het er niet kon bij laten blijkbaar. Mijn lichaam had dan maar besloten zelf voor wat entertainment te zorgen op een openbare plaats. Gestaag begaf het zich, nog half slaperig, maar niet slaperig genoeg om zijn interne honger niet op te merken, naar de in Leuven en omstreken gelauwerde broodjeszaak 't Smullerke (de naam komt u bekend voor omdat op z'n minst nog een 1000-tal Vlaamse eettenten dezelfde naam dragen). De populariteit van desbetreffende sandwichbar bleek nogmaals toen er zich achter mij een rij mensen schaarde die nauwelijks te overzien was. De schuldige hiervoor was een vrouw die 's voormiddags geen tijd gevonden had om haar bestelling van 30 broodjes telefonisch uit te voeren, maar bijgevolg wel tijd genoeg had om een halfuur in de winkel te wachten tot al die broodjes gesmeerd waren. Mijn lijf had daar grondig genoeg van en begon aan zijn eerste zweetuitbarsting. Maar opgeven deed het voorlopig niet, dus dapper bracht het zijn voorlopig laatste zin "een club kaas aub" uit. Wegens een gebrek aan bloedtoevoer naar de "opperste extremiteit" (sla de boeken van de exacte wetenschappers er maar es op na, want zo noemen die mensen een hoofd ontdekte ik een tijdje geleden), begaf mijn eerste zintuig het: alles zag er verdacht zwart uit, vooral voor iemand die zijn ogen open heeft op klaarlichte dag. En toen wist ik dat het niet lang meer zou duren. Toenk... ... ... Nog steeds plakkerig en duizelig opende ik mijn ogen weer. Tijdens mijn geestelijke afwezigheid had men (ik kan absoluut niet specifiëren wie hiervoor gezorgd had) mij te kijk gezet op een stoeltje tegen de toonbank die, hoewel hij vele lekkernijen bevat, nooit meer dezelfde zal zijn voor mij (een mens wordt er zowaar licht emotioneel van). Een aapje in de zoo moet zich niet anders voelen. Bovendien was er in die lange rij wachtenden achter mij slechts één vriendelijke jongeman die me opmerkte en vroeg of het wel ging, anders had ik er volledig voor spek en bonen bijgezeten. Alle anderen waren enkel in hun middagmaal geïnteresseerd. Met het door de pater familias van 't Smullerke in mijn handen gestopte flesje Cola en mijn club kaas waggelde ik dan maar kotwaarts.

Ter ondersteuning van de vrouw

De man is en blijft een bijzonder eigenaardig wezen. Volhardende ontkenners kunnen altijd hun tegenargumenten posten (laat u maar gaan in de trant van "nee, het zijn jullie die onevenwichtig zijn en codetaal spreken", dat is de gewoonlijke dank die een vrouw krijgt). Meestal is de man zo onoplettend en heeft hij zo weinig aandacht voor essentiële zaken, dat hij op de koop toe kwaad wordt als iemand (doorgaans een vrouw, of wat had u gedacht) hem goede raad geeft. De mannelijke trots wordt gekrenkt. Door het zwakke geslacht bovendien. Neenee, dat kan hij niet toestaan, zover zal hij het nooit laten komen! Hij kan toch alles zelf, hij is perfect in staat zijn eigen chaotische zootje te beredderen. De helft van de "banaliteiten" die hij dan niet tot een goed einde brengt of, simpeler nog, vergeet, was toch niet van het minste belang. Maar ja, dat had u allemaal al eens in een live-versie gehoord, is het niet? Ik kan me voorstellen dat menig vrouw nu al instemmend zit te knikken. Wel dames, het komt erop aan zo weinig mogelijk in zijn plaats te doen of aan zo weinig mogelijk in zijn plaats te denken. Het is slecht voor uw hart en meerdere van uw ingewanden en op relationeel gebied zal het u, behalve de ondank die u ermee oogst, geen sikkepit opleveren. Dat wordt genieten de volgende keer als uw schat in de problemen komt en niet meer kwaad kan worden op de externe factor (om mezelf te herhalen: doorgaans gaat het hier over een vrouw), maar enkel de schuld in eigen schoenen kunnen schuiven. Het zij zo.

Rust in Leuven

Hoezeer de studenten ook in Leuven willen zijn tijdens de weekdagen van het academiejaar, eens de vakantie aangebroken zwermen ze massaal uit. Op Goede Vrijdag hielden ze - in plaats van een klein gebed in acht te nemen ter nagedachtenis van de grondlegger van onze belangrijkste westerse religie - hun reistassen in de aanslag om zo snel mogelijk richting station te spurten zodra de prof daarmee instemde. De reden ontgaat me een beetje. Hun gemoedsgesteldheid lijkt op de mijne toen ik op de secundaire school de minuten aftelde om me naar de plaatselijke oorden van verderf (dat was toch wat de toenmalige geestelijken erover dachten) te begeven. Maar tegenwoordig hoort het niet om je niet te haasten zeker? Uiteindelijk zijn de meeste achterblijvers er wel tevreden mee dat de haast van de vertrekkers zo groot was. Eindelijk kunnen we de straat oversteken zonder overreden te worden, door fietsers wel te verstaan, want de binnenstad kan de fietsstroom nauwelijks aan op de gemiddelde werkdag. Eindelijk is Leuven van ons, voelen we ons niet belaagd door al die vervelende jongere mensen, waarvan we overtuigd zijn dat ze minder recht op Leuven hebben dan wij. Eindelijk zou de omgeving nu geen hinderpaal meer mogen zijn om ons volledig aan de studie te wijden. Maar welk alibi kunnen we dan nog zoeken?

Tomaat verwelkomt u!

Tomaat is de nieuwste aanwinst van blogland. Na een uitgebreide leesexpertise voelde ik de plotse drang ook mijn zegje te doen in deze onzinnige virtuele wereld. Niet te persoonlijk, niet te abstract: dat is de doelstelling. Maar wat mag dat dan wel wezen? De toekomst zal het uitwijzen... Ondertussen groet ik alle trouwe lezers die er voorlopig nog niet zijn.